Pionierzy Szczecina

Historia

3 lipca 1945 roku w wyniku skomplikowanych przetargów dyplomatycznych marszałek Georgij Żukow powiadomił Leonarda Borkowicza, pełnomocnika rządu na Pomorze Zachodnie  oraz Piotra Zarembę o decyzji przekazania miasta Szczecin władzom polskim.

Zanim jednak do  tego doszło, od dnia 28 kwietnia władza w Szczecinie zmieniała się  czterokrotnie. Mniej więcej,  co trzy tygodnie następowało przejęcie miasta (pod nadzorem  radzieckich władz wojskowych) przez władze niemieckie lub polskie. Jeszcze 19 czerwca  niemiecki burmistrz z satysfakcją odnotował: „Nie ma już więcej żadnego polskiego  prezydenta  miasta i żadnego polskiego zarządu miasta!”

Dwa tygodnie później 5 lipca odbyło się jedyne na ziemiach zachodnich symboliczne przejęcie władzy od niemieckiego zarządu.

W ciągu kilku miesięcy nastąpiło wysiedlenie niemal całej dotychczasowej społeczności, a na ich miejsce zostali zwiezieni nowi mieszkańcy, dla których nierzadko była to przykra konieczność. Zawiłości politycznych konsekwencji II wojny światowej rzuciły w 1945 roku do Szczecina trzy narodowości, które przez ostatnich kilka lat zwykle spotykały się w wojennych starciach, a teraz nagle musiały odnaleźć się w zupełniej nowej rzeczywistości. Jednocześnie żadna z nich nie miała pewności, jakim przystankiem w ich losach jest obecność w tym właśnie mieście.